Grenzen? Geocaching is juist een ‘spel zonder grenzen’! Wereldwijd en nauwelijks gebonden aan regels. Iedereen kan op eigen wijze invulling geven aan het spel en juist die verscheidenheid van opvattingen en spelvormen maakt geocaching voor velen zo aantrekkelijk. Vrijheid, blijheid!

Correct, maar kan alles zomaar onder de noemer ‘geocaching’ worden geschoven, zoals het een ieder vrij staat elke uiting van creativiteit als ‘kunst’ te bestempelen? Wat maakt een cache tot een cache? Hoe leg je een geïnteresseerde ‘leek’ uit wat geocaching inhoudt en vooral waar het ophoudt?

Dit is geen pleidooi voor regelgeving of een poging om een sluitende definitie van geocaching op te stellen. Het is een verkenning van de uiterste regionen van geocaching, een zoektocht naar de grenzen. Want grenzen zijn er, al zijn die in de loop der jaren steeds verlegd.

Vanaf 2000 - fase 1: geocachen is ontdekken. Geocaching is een oriëntatiesport, waarbij spelers elkaar uitdagen om met behulp van het GPS te navigeren naar bijzondere locaties. Met een aantekening in een ter plekke verborgen logboek en een reisverslag op het Internet toont een speler aan dat de uitdaging is aangenomen en de locatie is bezocht. De eerste geocachers waren vooral wandelaars, op zoek naar mooie plekjes in, veelal, de vrije natuur.

Vanaf 2002 - fase 2: geocachen is scoren. De locatie en het verhaal van de plek of de omgeving zijn van ondergeschikt belang. Het gaat primair om het vinden van de cache en het tekenen van het logboek. Er ontstaat een competitie van mensen die ‘voor de puntjes gaan’ en zich door het vinden van grote aantallen caches willen onderscheiden in ranglijsten en statistieken. Wandelen is vaak niet meer nodig en sommige caches kunnen zelfs met draaiende motor worden gelogd.

Vanaf 2004 – fase 3: geocachen is puzzelen. Geocaching is niet langer een buitensport. De meeste tijd gaat zitten in het oplossen van puzzels en zoekwerk, thuis, achter de computer. Nadat de coördinaten van de cache zijn bepaald is de lol er eigenlijk al af, al moet men voor de vorm nog wel even de deur uit om ergens langs de weg een logboek te tekenen en zo te bevestigen dat de puzzel is opgelost.

Vanaf 2006 - fase 4: geocachen is boekhouden. Behalve het kokertje in het tuinhek van de buurman kunt u ook zijn vrouw en auto loggen. Verder kan bijna alles worden gelogd waar een hondenpenning aan hangt en/of een nummer op staat. Voor veel mensen is geocaching vooral een administratieve aangelegenheid, waarbij het gaat om het verzamelen en registreren van puntjes en muntjes. De boeken moeten kloppen!

Van een avontuurlijke buitensport tot boekhouden achter de computer. De fasen zijn als de jaarringen van een boom. Fase 1 is de kern, waar de fasen 2, 3 en 4 omheen zijn gegroeid. Elke nieuwe fase voegt iets toe, maar neemt ook iets weg. Er gaat iets verloren van de essentie, de kern, waardoor de boom langzaam wordt uitgehold.

Er bestaan prachtige wandelcaches, waarbij onderweg puzzels moeten worden opgelost en uiteindelijk ook munten en ‘travellers’ worden gevonden. Maar bij een toenemend aantal caches ligt de nadruk niet langer op het veldwerk, maar op het huiswerk.

QualityCaching
De website www.qualitycaching.com grijpt terug op de oorsprong en de essentie van het spel geocaching: wandelen, navigeren, ontdekken en het delen van belevenissen in boeiende reisverslagen op het Internet.

Zie ook de artikelen:

Wat is geocaching?

De geschiedenis van geocaching

Geocaching als competitie