Na een aantal anti-Nederlandse campagnes en maatregelen door Indonesië maakte Hr. Ms. Karel Doorman, vergezeld van Hr. Ms. Limburg en Hr. Ms. Groningen, van 31 mei tot 20 december 1960 een vlagvertoonreis naar Nieuw-Guinea.
Op 17 augustus 1960 verklaarde president Soekarno voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, dat de aanwezigheid van Nederland in Nieuw-Guinea een bedreiging van de wereldvrede was, en op 5 oktober 1960 verklaarde minister-president Soebandrio: ,1 say explicity, that Indonesia is determined to meet force with force.
In 1961 verbeterde de situatie niet. Indonesië zette haar bewapening voort en concentreerde steeds meer onderdelen van haar krijgsmacht nabij Nieuw-Guinea. De taal van president Soekarno werd steeds dreigender en het zenden van infiltranten ging voort. Reeds in 1958 besloot de Nederlandse regering de strijdkrachten van de Koninklijke marine in Nieuw-Guinea te versterken door het zenden van eenheden van de Koninklijke landmacht en de Koninklijke luchtmacht.

  In 1960 namen eenheden van de Koninklijke landmacht de posten aan de zuid- en zuidwestkust over van de mariniers. De mariniers werden geconcentreerd op de noordkust om als operatieve reserve te kunnen optreden. Het jaar 1962 bracht de slotfase voor Nederlands Nieuw-Guinea. Het was een jaar van politieke en militaire strijd, dat eindigde met de overdracht van de soevereiniteit over Nieuw-Guinea aan de Verenigde Naties op 1 oktober 1962.

Op 1 januari 1962 bevonden zich in Nieuw Guinea: Hr.Ms. Utrecht, Hr.Ms. Limburg, Hr.Ms. Groningen,
Hr.Ms. Evertsen, Hr.Ms. Kortenaer, Hr.Ms. Snellius, 3 dregboten, 2 sleepboten, 7 LCPR's, 3 LT's, 6 LCA's, 36 zodiac-rubberboten en diverse motorsloepen met in totaal 1586 man vlootpersoneel. Verder 942 mariniers en 311 man van de marineluchtvaartdienst.   

                                                              Vervolg